Członkostwo w OFE

W Polsce przystąpienie do OFE jest obowiązkowe dla osób urodzonych po 31 grudnia 1968 r., które podlegają ubezpieczeniu społecznemu. Można należeć tylko do jednego wybranego funduszu. Osoba rozpoczynająca pracę, powinna w ciągu 7 dni podpisać umowę z wybranym powszechnym towarzystwem emerytalnym (PTE). W ten sposób otrzymujemy członkostwo w OFE.

Członek OFE ma swój rachunek i konto – w wielu towarzystwach dostępne on-line przez internet. Może obserwować wpływające składki do OFE i przeliczanie ich na jednostki rozrachunkowe. Jakie prawa wiążą się z członkostwem w OFE? Członek pomimo tego, że sam wybiera OFE, ma prawo zmienić funduszu w każdej chwili i przenieść swoje oszczędności do innego funduszu. Jednak przez dwa lata członkostwa taka zmiana wiąże się z opłatą i dopiero po tym czasie raz w roku członek OFE ma prawo bezpłatnie zmienić fundusz. Członek danego funduszu powinien regularnie być informowanym o środkach zgromadzonych na swoim rachunku, datach i kwotach wpłaty składek oraz wypłat transferowych, kwotach opłat potrąconych ze składek, ilości jednostek rozrachunkowych zaliczonych na jego rachunek za dany okres rozliczeniowy, na początek i koniec rocznego czy dwuletniego okresu, informacji o stopie zwrotu itp. W razie śmierci członka OFE środki trafiają na rachunek OFE małżonka (jeśli istnieje wspólność majątkowa), na konto osoby wskazanej przez członka OFE lub spadkobierców. O interesy każdego członka OFE dba Komisja Nadzoru Finansowego oraz Rzecznik Ubezpieczonych i w przypadku jakichkolwiek zarzutów w odniesieniu do PTE, warto zwrócić się o wsparcie do tych instytucji.

Dobrowolne ubezpieczenie emerytalne

Obowiązujący od 1999 roku system emerytalny składa się z trzech filarów: zreformowany system ubezpieczeń społecznych (ZUS), wybrany przez obywatela otwarty fundusz emerytalny, w którym uczestnictwo jest obowiązkowe oraz dodatkowe, dobrowolne ubezpieczenia. Ten trzeci filar nie jest obligatoryjny, więc możemy z niego zrezygnować. Trzeba jednak pamiętać, że od niego też zależy wysokość przyszłej emerytury. Kapitałowy system emerytalny zakłada, że sami oszczędzamy na swoją emeryturę, a to oznacza, że wysokość przyszłej emerytury zależy od m.in. wysokości wpłacanych regularnie kwot na fundusz, efektywności inwestowania tych środków, stażu pracy, a także od wysokości środków zgromadzonych w dodatkowym ubezpieczeniu. Może to być pracowniczy program emerytalny (PPE), ubezpieczenie na życie, lokata bankowa, fundusz inwestycyjny lub indywidualne konto emerytalne (IKE).

PPE to rodzaj dobrowolnego ubezpieczenia emerytalnego, które może być tworzone przez zakład pracy. Jeśli kwota składek nie przekracza 7% średniej płacy brutto uczestników, wówczas stanowi ona dla pracodawcy koszty uzyskania przychodu. To bardzo korzystne, jednak program emerytalny musi być dostępny dla wszystkich pracowników i co najmniej połowa z nich powinna wziąć w nim udział, a świadczenie emerytalne może nastąpić dopiero po ukończeniu 60. roku życia przez ubezpieczonego. Natomiast IKE jest nieco innym sposobem oszczędzania na emeryturę. Konto zakłada się indywidualnie, a zgromadzone środki nie podlegają podatkowi od zysków kapitałowych (tzw. podatkowi Belki). Są też ograniczenia, a mianowicie, maksymalnie 150% średniej miesięcznej pensji rocznie – tyle można wpłacić na konto. Taka kwota przyniesie większy zysk dopiero po 15 latach oszczędzania. Wniosek z tego taki, że IKE przyniosłoby niewielką emeryturę, gdyby nie inne formy oszczędzania. Ubezpieczenia na życie czy fundusze kapitałowe albo inwestycyjne – decyzja zależy wyłącznie od naszych bieżących możliwości finansowych.